ต่อจากนี้ไปเราจะต้องเลิกนิสัยที่ไม่ดีเสียที
การที่เรารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เสียใจ หรืออารมณ์แปรปรวนอย่างง่ายดาย
จากท่าทีของผู้ที่เราพานพบและอยากคบหา
เพราะเขาเหล่านั้นอาจจะไม่ยินดี ยินร้าย รับรู้  เข้าใจ หรือรู้สึก เช่นเดียวกับเรา
จงเป็นตัวของตัวเอง และค้นหาความรู้สึกดี ๆ เพื่อตัวเราเอง

เราคงไม่อยากถูกชักจูง  เหนี่ยวนำ  หรือทำราวกับว่าเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่กินแต่หญ้า
และถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น  ก็น่าจะเป็นเพราะเราสมยอมเอง 

ความคิดเป็นของเรา  เราย่อมคิดได้อย่างอิสระ และเลือกที่จะคิดต่อตัวเองในทางที่ดีได้
ไม่ว่าใครจะว่าเราอย่างไร ขอเพียงแค่คิด 
 แต่อย่าไปนำ คำพูด หรือการกระทำ ทั้งหลายของพวกเขามาติดค้างอยู่ในใจ
เราคนเดียวเท่านั้นมีสิทธิ์ที่จะแสดงความคิดเห็นต่อตนเองโดยสมบูรณ์แต่เพียงผู้เดียว

เราอยากจะเป็นอะไร ทำอะไร คิดอะไร ก็คือตัวเรา 
ไม่ใช่อยากจะเป็นอะไรเพราะคนอื่น อยากให้เป็น
อยากจะเป็นคนดีเพราะคำพูดป้อยอเพียงไม่กี่คำของผู้อื่น
เราคงจะไม่ใช่คนดี อย่างแท้จริง
คนดีที่เกิดขึ้นจากคำป้อยอจากคนอื่นนั้น ก็คงเป็นแค่คนดี แบบจอมปลอม
เพราะการที่จะเป็นคนดี
ต้องดีมาจากใจ ดีมาจากความรู้สึก ดีมาจากส่วนลึกในจิตใจ ของเราเอง

ความสุขกับความทุกข์ ล้วนแล้วแต่เป็นอิสระสำหรับเราทั้งสิ้น
อิสระทางความคิด อิสระทางจิตใจ
ใครจะพูดอย่างไร ทำอย่างไร หากเราปล่อยวาง
ไม่นำเอาสิ่งเหล่านั้นมาวางไว้บนใจเรา เราก็คงไม่ทุกข์
เพราะถ้าหากเราทุกข์ใจเราก็จะเจ็บปวดเอง
ไม่มีใครจะมาเจ็บปวดแทนตัวเราได้

เราจึงไม่ควรทุกข์ใจกับคำพูดของผู้อื่น
หรือจะเป็นทุกข์จากการกระทำที่ไม่ได้กระทบต่อร่างกายของเราโดยตรง 
ทุกวันนี้ ร่างกายของเราก็ยังคงแข็งแรง สมบูรณ์ทุกประการ
เพียงแต่เราเอา คำพูด หรือ การกระทำ นั้นมาใส่ใจเราเองต่างหาก

ในเมื่อไม่มี คนทำร้ายร่างกายเรา ความทุกข์ใจ ที่เกิดขึ้นย่อมเป็นเพราะตัวเราเอง

สรุปแล้วเรา "เจ็บ" ตรงไหน

คิดให้ "เจ็บ" ก็เจ็บ ไม่คิดก็ "ไม่เจ็บ"

แล้วเราจะไปนั่งคิดถึงคำพูดหรือการกระทำเหล่านั้นทำไมเล่า
ทำใหม่ คิดใหม่ ทิ้งสิ่งที่ไม่น่าใส่ใจพวกนั้นเสีย
คิดถึงแต่สิ่งที่ดี ๆ ที่เราเคยพบเจอ คิดถึงวันข้างหน้าที่เราจะต้องเจอ
สิ่งที่ดี ๆ ที่เรากับเขาได้เคยทำร่วมกันมีอีกเยอะแยะมากมาย จงขุดมันขึ้นมา และรักษามันไว้
แล้วเอาสิ่งที่ไม่ดีทั้งหลาย ขุดหลุม เช่นกัน แต่ ฝังมันลงไป
อย่าให้มันย้อนกลับมาเล่นงานเราได้อีก

แต่ส่วนใหญ่เรามักจะทุ่มเทความรักทั้งหมดไปให้กับคนผิดคน
เราคิดว่านั้นคือรักแท้ แม้จะต้องแลกด้วยความเจ็บ
ความรักงดงามเสมอ แต่เงื่อนไขของคน
ทำให้การสนองตอบของรักกลายเป็นความร้าวราน
เหตุใดหลาย ๆ คนถึงพร่ำเพ้อว่าไม่เคยเจอรัก
ทั้งที่มีความรักมากมาย แต่เรากลับปฏิเสธ
เพราะปักใจอยู่กับรักเก่าที่ไม่มีอะไรดีขึ้นมา

                                                                                

รู้สึกเหมือนกันบ้างหรือเปล่า

ว่ามันเหงา..เวลาที่เราไม่ได้อยู่ใกล้ใกล้

ได้ยินบ้างหรือเปล่า..เสียงของหัวใจ

ที่บางคนได้ส่งมาให้…ถึงใจเธอ


อยากเจอกันอีกครั้งเหมือนฉันไหม

อยากให้มีกันและกันในหัวใจอยู่เสมอ

อยากให้ทุกๆนาทีมีแต่ฉันกับเธอ

อยากพบเจอกันทุกทุกวัน


คิดถึงกันก่อนนอนบ้างหรือเปล่า

รู้สึกไหมว่าบางทีก็เหงาและไหวหวั่น

ได้ยินหรือเปล่าถึงคำว่า”รัก”ที่ฉันส่งไปให้ทุกวัน

และรู้ไหมว่าคนที่หัวใจมีแต่เธอคนเดียวเท่านั้น…คือฉันเอง…






ความรู้สึกเดียวที่ชัดเจน ที่ฉันเป็น

ที่เธอรับรู้ ได้เห็น โดยไม่ต้องบอกกล่าว

แต่ละวันผ่านไป มีเธอเสมอในทุกเรื่องราว

สุข ทุกข์ ร้อน หนาว ฉันรู้ว่ายังมีเราอยู่ใกล้ๆกัน





ทุกครั้งที่สายลมพัดไหว

หัวใจก็ล่องลอยไปกับความรู้สึกเหล่านั้น

ซึ่งอาจไม่ยิ่งใหญ่ แต่มีค่าต่อหัวใจ ต่อความผูกพัน

และแทนด้วยถ้อยคำสั้นๆ นั่น…คือ…รักเธอ

 

แต่สำหรับคนที่ไปรักคนที่เขาไม่รัก . . .
ไปรักคนที่เขามีเจ้าของแล้ว จะแย่งมาก็ดูไม่งาม
จะรอให้เขาเลิกกัน ก็ไม่รู้จะต้องรอจนฟันหมดปากซะก่อนรึป่าว
ทำไมมันยากนัก . . . แค่รักใครซักคน?

น่าจะเปลี่ยนเป็นคำว่า . . .
ทำไมมันยากนัก . . . แค่ให้ใครสักคนมารัก?
พอเริ่มมีแฟน . . . ที่เคยชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้
กลับกลายเป็นว่า “ชี้ควายเป็นลิง”
เพราะเราใกล้ชิดกันมากขึ้น . . .
เราใช้ชีวิตร่วมกันมากขึ้น . . .
เรามาแชร์ชีวิตร่วมกัน . . .
จะมัวเอียงอาย เกร็ง ฟอร์ม ก็ผิดวิสัยการใช้ชีวิตประจำวัน
คุ้นเคยกันมากขึ้น ทำตัวตามสบายได้มากขึ้น
ทำให้เรื่องที่เคยง่าย . . . กลับยาก

ทำไมมันยากนัก . . . กับการดูแลความรักของกันและกัน
ความรัก . . . ไม่ใช่เรื่องเล่นขายของ
พอเย็นแล้วก็เลิกเล่นได้ . . . แยกย้ายกลับบ้าน
แต่ “ความรัก” จะตามเราไปถึงห้องนอน . . .
ตามไปถึงในฝัน  . . .
และตามไปสิงสู่อยู่ในสมองและหัวใจ
จะง่ายได้ยังไง . . . จากเคยหายใจคนเดียว
กลับต้องมาแบ่งปันลมหายใจ กับใครอีกคน

ก่อนที่จะลองใช้ชีวิต ร่วมกับใครสักคน
ลองใช้ชีวิตร่วมกับตัวเอง ให้คุ้นเคยก่อนเป็นไง
รักตัวเอง . . . ให้เป็นเรื่องง่าย แล้วเราอาจจะพร้อมมากขึ้น
ที่จะรักใครๆ ไปพร้อมๆ กับรักตัวเอง

บางที . . . ถ้าโลกยังไม่ส่งใครสักคนมาให้เรารัก
อาจเป็นคำตอบที่บอกเราได้ว่า . . . เรายังรักตัวเองได้ไม่ดีพอก็ได้นะ
“ชีวิตตัวเองยังเอาตัวไม่รอด . . . แล้วจะไปดูแลใครได้ว่ะเนี่ยะ”

อากาศ อาจดี - แย่ แต่ละวัน
ส่วนความรักนั้น จะยังคงอบอุ่นกรุ่นหัวใจ

"ความรัก" กับ "อากาศ"
หากถามฉันว่าเลือกที่จะขาดสิ่งไหน
แม้อากาศจำเป็นสักเพียงใด
ในโลกที่ความรักสิ้นไร้ . .ก็ไม่อาจทนอยู่ได้ เช่นกัน. .

ความรัก เป็นสิ่งที่แปลกประหลาดอย่างหนึ่ง…
ทุกครั้งที่เราวิ่งเข้าหา…มันจะวิ่งออกไปไม่ให้เราเข้าใกล้
แต่พอเราหยุด…ไม่คิดที่จะเดินไปหา . . . ความรัก
น่าแปลก…
ความรัก . . . มักพยายามเสาะแสวงทุกวิถีทางที่จะเข้าใกล้เรา

สิ่งที่ทำให้ชีวิตต้องสั่นไหว
มีน้ำตา…มีรอยยิ้ม…มีเสียงหัวเราะ…มีเสียงร้องไห้…
ก็เพราะความรักทั้งนั้น
น่าแปลก…ที่รู้ว่าความรักเป็นตัวการของทุกสิ่ง
แต่คนเราก็ยังเลือกที่จะมีมันไว้ในชีวิต
เพราะถ้าชีวิตไม่มี ความรัก
ก็เท่ากับ…ชีวิตไร้ซึ่งชีวิต

ความรัก คือ การให้
… ให้ทุกสิ่งทุกอย่าง กับคนที่เรารัก

ความรัก คือ ความเกลียด
… เกลียดทุกสิ่งทุกอย่าง ที่มายุ่งกับคนที่เรารัก

ความรัก คือ ความกลัว
… กลัวที่จะเป็นทุกข์ เพราะคนรัก

ความรัก คือ ความอยาก
… อยากที่จะให้คนรัก รักเราเหมือนกับที่เรารักเค้า

ความรัก คือ สิ่งที่ทำให้โลกสดใสสวยงาม
บางครั้ง… รักก็ทำให้โลกหม่นหมองมืดมน

ความรัก คือ กรรม
… กรรมที่ต้องเกิดมารักคนที่เค้าไม่รักเรา

ความรัก คือ ความเจ็บปวด
… เมื่อต้องรักคนที่ไม่เห็นคุณค่าของความรัก

ความรัก คือ ความอิจฉา
… อิจฉาในสิ่งอื่นที่เค้าเห็นว่ามีค่ามากกว่าเรา

ความรัก คือ ความแค้น
… แค้นจนอยากจะบอกว่า สักวันหนึ่งคุณจะไม่เหลือคนที่รักคุณอย่างจริงใจ

ความรัก คือ พลัง
… บางครั้งก็ทำให้ท้อแท้หมดหวัง