สองเท้าของฉันก้าวออกมาจากชีวิตคนเคยรัก
นั่งมองโลกในมุมที่เหมือนไม่เคยรู้จักมาก่อน
ก้ำกึ่งอยู่ระหว่างความเสียใจกับเยื่อใยที่ยังอาทร
ความสุขมันถมทับซ้อนอยู่กับความเจ็บลึกในหัวใจ

ยิ้มและร้องไห้ได้ในเวลาเดียวกัน
คล้ายโลกแห่งความจริงและความฝันอยู่ด้วยกันใกล้ ๆ
มีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง แต่บ่อยครั้งที่รู้สึกเหมือนเกิดมาเพื่อใคร
บางสิ่งไขว่คว้ามาได้ แต่สุดท้ายเมื่อมองหาไปกลับไม่มี

ใช้ชีวิตปกติ...เหมือนอย่างเดิมทุก ๆ วัน
เดินผ่านไปที่เดิมของเธอกับฉัน ...ลึก ๆ อยากให้เราเจอกันอีกครั้งตรงนี้
หัวใจสั่นไหว...ยิ่งอยากลืมเธอเท่าไหร่...กลับยิ่งรักเธอมากขึ้นทุกที
ทำไมอานุภาพความอ่อนแอที่มี...ถึงอยู่เหนือความเข้มแข็งนี้ได้..ไม่เข้าใจ

พยายามแบ่งเวลาใส่ใจกับตัวเองให้มากที่สุด
แต่แล้ว..ก็ไม่อาจสั่งความรู้สึกให้หยุดคิดถึงเธอได้
อยากให้เธอไม่มีอิทธิพล...อยากให้เธอไม่ใช่คนของหัวใจ
ถ้าเก็บเธอไว้ในฐานะคนธรรมดาทั่วไป ....ฉันคงไม่เสียใจเช่นทุกวัน

หวังได้แต่หวัง...ว่าชีวิตฉันจะฟื้นคืนได้ใหม่
ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงเราได้ นอกจากตัวตนของเราเท่านั้น
อีกหน่อยฉันคงรู้สึกว่าความรักที่เจ็บลึกเป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญ...
อดทนอีกนิดล่ะกัน..ต้องมีสิ..วันนั้น..ที่ฉันจะกล้าลืมเธอ

รอยยิ้มแตะแต้มบนใบหน้า...แต่ลึกลงไปในแววตาฉันยังคงเหงา
ฉันไม่รู้หรอกว่า..การที่ฉันเป็นแบบนี้..เพื่ออะไร..มีประโยชน์อะไร
ดูเหมือนคนโง่ ที่รอให้คนมาบอกว่า หยุดงมงายได้แล้วนะ ตื่นได้แล้วนะ

ฉันขอโทษนะ..ที่ความรู้สึกของฉันสะเทือนไปถึงคนอื่น ..
เพียงเพราะฉันไม่ได้ปิดกั้นความจริงในใจที่รู้สึกต่างหาก
ฉันขอบคุณกำลังใจจากผู้คนรอบกายทั้งที่รู้จัก และไม่รู้จัก ที่ช่วยเติมเต็ม
แต่ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้กำลังใจจากพวกคุณสูญเปล่าแน่นอนคะ