September 21
เจ็บตรงไหน....???


ต่อจากนี้ไปเราจะต้องเลิกนิสัยที่ไม่ดีเสียที
การที่เรารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เสียใจ หรืออารมณ์แปรปรวนอย่างง่ายดาย
จากท่าทีของผู้ที่เราพานพบและอยากคบหา
เพราะเขาเหล่านั้นอาจจะไม่ยินดี ยินร้าย รับรู้ เข้าใจ หรือรู้สึก เช่นเดียวกับเรา
จงเป็นตัวของตัวเอง และค้นหาความรู้สึกดี ๆ เพื่อตัวเราเอง
เราคงไม่อยากถูกชักจูง เหนี่ยวนำ หรือทำราวกับว่าเราเป็นสิ่งมีชีวิตที่กินแต่หญ้า
และถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น ก็น่าจะเป็นเพราะเราสมยอมเอง
ความคิดเป็นของเรา เราย่อมคิดได้อย่างอิสระ และเลือกที่จะคิดต่อตัวเองในทางที่ดีได้
ไม่ว่าใครจะว่าเราอย่างไร ขอเพียงแค่คิด
แต่อย่าไปนำ คำพูด หรือการกระทำ ทั้งหลายของพวกเขามาติดค้างอยู่ในใจ
เราคนเดียวเท่านั้นมีสิทธิ์ที่จะแสดงความคิดเห็นต่อตนเองโดยสมบูรณ์แต่เพียงผู้เดียว

เราอยากจะเป็นอะไร ทำอะไร คิดอะไร ก็คือตัวเรา
ไม่ใช่อยากจะเป็นอะไรเพราะคนอื่น อยากให้เป็น
อยากจะเป็นคนดีเพราะคำพูดป้อยอเพียงไม่กี่คำของผู้อื่น
เราคงจะไม่ใช่คนดี อย่างแท้จริง
คนดีที่เกิดขึ้นจากคำป้อยอจากคนอื่นนั้น ก็คงเป็นแค่คนดี แบบจอมปลอม
เพราะการที่จะเป็นคนดี
ต้องดีมาจากใจ ดีมาจากความรู้สึก ดีมาจากส่วนลึกในจิตใจ ของเราเอง
ความสุขกับความทุกข์ ล้วนแล้วแต่เป็นอิสระสำหรับเราทั้งสิ้น
อิสระทางความคิด อิสระทางจิตใจ
ใครจะพูดอย่างไร ทำอย่างไร หากเราปล่อยวาง
ไม่นำเอาสิ่งเหล่านั้นมาวางไว้บนใจเรา เราก็คงไม่ทุกข์
เพราะถ้าหากเราทุกข์ใจเราก็จะเจ็บปวดเอง
ไม่มีใครจะมาเจ็บปวดแทนตัวเราได้
เราจึงไม่ควรทุกข์ใจกับคำพูดของผู้อื่น
หรือจะเป็นทุกข์จากการกระทำที่ไม่ได้กระทบต่อร่างกายของเราโดยตรง
ทุกวันนี้ ร่างกายของเราก็ยังคงแข็งแรง สมบูรณ์ทุกประการ
เพียงแต่เราเอา คำพูด หรือ การกระทำ นั้นมาใส่ใจเราเองต่างหาก
ในเมื่อไม่มี คนทำร้ายร่างกายเรา ความทุกข์ใจ ที่เกิดขึ้นย่อมเป็นเพราะตัวเราเอง
สรุปแล้วเรา "เจ็บ" ตรงไหน
คิดให้ "เจ็บ" ก็เจ็บ ไม่คิดก็ "ไม่เจ็บ"
แล้วเราจะไปนั่งคิดถึงคำพูดหรือการกระทำเหล่านั้นทำไมเล่า
ทำใหม่ คิดใหม่ ทิ้งสิ่งที่ไม่น่าใส่ใจพวกนั้นเสีย
คิดถึงแต่สิ่งที่ดี ๆ ที่เราเคยพบเจอ คิดถึงวันข้างหน้าที่เราจะต้องเจอ
สิ่งที่ดี ๆ ที่เรากับเขาได้เคยทำร่วมกันมีอีกเยอะแยะมากมาย จงขุดมันขึ้นมา และรักษามันไว้
แล้วเอาสิ่งที่ไม่ดีทั้งหลาย ขุดหลุม เช่นกัน แต่ ฝังมันลงไป
อย่าให้มันย้อนกลับมาเล่นงานเราได้อีก

ชีวิตที่ได้เดินทางมาเราก็เจริญเติบโตมาพอสมควร
นับว่า เกือบจะครึ่งชีวิตแล้ว สำหรับการเดินทางสายหนึ่ง
ที่เรียกว่า เส้นทางชีวิต
เราไม่ใช่เด็กหรือคนชรา ที่ต้องพึ่งพาคนอื่น
การยืมจมูกคนอื่นหายใจ มันไม่ใช่การกระทำของคนเข้มแข็ง
"อัตตาหิ อัตตาโน นาโถ"
ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน
เป็นสิ่งที่น่ากระทำเป็นที่สุด
ทุกคนที่เดินผ่านเข้ามา ล้วนจะต้องจากเราไป ไม่มีใครจะมาคงอยู่กับเราได้
ทุกชีวิตย่อมมีทางเดินเป็นของตนเอง
เราไม่สามารถดูแลเขาได้ตลอดไป
เขาก็ไม่สามารถจะดูแลเราได้ตลอดไปเช่นกัน
"อิสระภาพ" คำ ๆ นี้ ยังคงก้องอยู่ในใจ
ทั้งเขาและเราก็มีความต้องการด้วยกันทั้งนั้น
การไม่ยึดมั่น ถือมั่น ย่อมดีที่สุด
ปล่อยให้ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไป อย่างที่มัน ควรจะเป็น
เข้มแข็งเถอะใจ หยุดใส่ใจกับ คำพูด หรือ การกระทำ ของผู้คนรอบกาย
อิสระภาพทางใจ ของเราหากเราสร้างให้มันเกิด เราก็จะได้พบมันแต่เพียงผู้เดียว
แล้ววันนี้เราจะสร้าง หรือ ทำลาย ล่ะ
หากจะสร้างก็คงไม่ต้องเจอกับคำถาม ว่า "เจ็บ" ตรงไหน
แต่ถ้าหากจะทำลาย ก็เชิญ
เพราะทุกวันนี้ที่เราเจ็บ ควรย้ำถามตัวเองอยู่เสมอ
ว่าเราเจ็บตรงไหน ทำไมถึงเจ็บ ใครทำให้เราเจ็บ สมควรไหมที่จะเจ็บ
ทุกคำตอบมีอยู่แล้ว ว่า
"เจ็บ" ตรงไหน
อดีต คือ ความฝัน ปัจจุบัน คือ ความจริง
พ รุ่ ง นี้ ข อ ง ฉั น ต้ อ ง เ ป็ น วั น ที่ ส ว ย ง า ม

Tookta....!!